Porównanie metod

U schyłku XIX wieku miała miejsce rewolucja w dziedzinie nauczania języków obcych, która przez wielu uważana jest za początek współczesnej metodyki nauczania. Pojawienie się metody bezpośredniej zbiegło się w czasie z pojawieniem się nowej szkoły myślenia, wg której nauka języka obcego powinna odbywać się wyłącznie w języku obcym, bez tłumaczenia oraz z naciskiem na kojarzenie znaczenia i idei ze słownictwem języka obcego. Metoda zyskała na popularności w pierwszej połowie XX wieku, szczególnie w europejskich prywatnych szkołach językowych.

Podstawowym celem metody bezpośredniej jest nauczenie komunikacji w języku obcym, częściowo poprzez myślenie w tym języku i nieużywanie języka ojczystego. Celem jest także nauczenie uczniów posługiwania się językiem obcym w sposób spontaniczny poprzez zastosowanie realiów lub gestykulacji, pantomimy w celu wytworzenia związku pomiędzy ideami i koncepcjami, a stosowanym językiem.

Speak Direct MethodMetody tradycyjne
Brak zadań domowych (system powtórek na zajęciach skutecznie utrwala materiał). Dużo samodzielnej pracy w domu z podręcznikami, bez pomocy lektora.
Bardzo duża dynamika zajęć - lektor wchodzi w interakcje z grupą, dużo gestykuluje i obrazuje materiał. Monotonna praca z podręcznikiem skupiająca się na czytaniu i pisaniu.
Mówienie i myślenie w obcym języku przez całe zajęcia. Zajęcia to głównie słuchanie lektora i czytanie z książki.
Nie ma monotonnych czytanek, sekcji słuchania i ćwiczeń gramatycznych. Skupienie uwag na gramatyce - strata czasu dla osoby, chcącej płynnie porozumiewać się w obcym języku.
Wysoka skuteczność oraz 4 razy szybsze tempo nauki. Długi czas nauki i brak gwarancji osiągnięcia określonego poziomu.
Średnio 20 godzin nagrań. Średnio 1-2 godziny nagrań.